2009-05-05, 08:33 | Po prostu życie

Pierwszy konsul PRL

Czesław Śliwa Jacek Ben Silberstein przekręt pieniądze oszustwo PRL

filmpolski.pl

Ludzie, którzy o nim opowiadali wyglądali tak, jakby nie mieli żalu o te miliony, które im zabrał. Przeżyli w końcu coś niezwykłego, byli przez niego traktowani jak ktoś wyjątkowy i ważny. To miało znaczenie w brudnawej rzeczywistości środkowego komunizmu. Opowiadali, jak ich oszukano i śmiali się, byli szczęśliwi.

Wyrobienie dramatyczne

Dla urodzonego w 1935 roku rzeszowianina Czesława Śliwy życie w PRL było zdecydowanie zbyt nudne. Śliwa uwielbiał mistyfikacje i bawił się nimi. Dość szybko wpadł na pomysł, że mogą mu one przynosić spore dochody. Na zdjęciu ślubnym z 1958 roku widzimy Czesława Śliwę przebranego w jakiś dziwny mundur, do którego nie miał prawa, ale który sobie założył, żeby lepiej wyglądać. Śliwa prezentuje się na fotografiach zupełnie nieźle, dopiero kiedy widzimy go na taśmie filmowej, kiedy otwiera usta i zaczyna mówić z charakterystycznym dla rozmaitych kombinatorów „bajerkiem” czujemy, że coś jest nie tak.

Śliwa brał ludzi na inteligencję, nie miał dobrego wykształcenia, zaledwie niepełne średnie, ale doskonale wyczuwał, co się ludziom podoba, a co ich zniechęca. Doskonale wiedział, że całe społeczeństwo Polski Ludowej marzy tylko o jednym – być na Zachodzie w lepszym towarzystwie i mieć poczucie przynależności do elity. Śliwa postanowił dostarczać ludziom takich właśnie wrażeń. Pomagała mu w tym charyzma i coś, co sam nazwał wyrobieniem aktorskim.

Kiedy na niego patrzymy, chce nam się śmiać, bo Czesław Śliwa to tandeciarz tylko trochę lepszy od tych co oszukiwali grając w trzy karty na bazarze Różyckiego. A jednak w czasie zaledwie stu dni wyłudził ponad sto milionów złotych, co na tamte czasy było sumą niebagatelną. Zanim jednak do tego doszło, Czesław Śliwa został aresztowany za różne drobniejsze oszustwa na siedem lat więzienia. Początkowo pracował jako krojczy w bytomskim zakładzie krawieckim; nikt nie miał pojęcia, że skromny pracownik z hali produkcyjnej jest jednocześnie genialnym fałszerzem. Dzięki podrobionym przez siebie papierom zamieniał się w górniczego eksperta, racjonalizatora i producenta odzieży. Z łatwością podrabiał dokumenty tożsamości, oficjalne druki i pieczęcie. Swoją tożsamość zmieniał kilkakrotnie i szalenie mu się to podobało.

Na wolności Śliwa znalazł się w 1967 roku. Wtedy w jego głowie narodził się plan, który zapewne wydał mu się genialny – założyć prywatną placówkę dyplomatyczną. Śliwa był mężczyzną drobnym, o łagodnym uśmiechu, urodził się w rodzinie rzymskokatolickiej, ale po lekkim retuszu brwi i zapuszczeniu charakterystycznej brody mógł być śmiało uznany za Żyda. Śliwa wiedział o tym i wykorzystał to w swoim misternym przedsięwzięciu.

Zmienił sobie nazwisko; od 1969 roku nazywał się Jacek Ben Silberstein, był Żydem cudem uratowanym z wojennej pożogi, który mieszka teraz za granicą, w Austrii, a ostatnio został delegowany przez rząd swojej nowej ojczyzny do Polski po to, by poprowadzić konsulat. Na swoją siedzibę wybrał Wrocław. Jak każdy normalny dyplomata, Śliwa złożył w Warszawie w siedzibie Rady Państwa listy uwierzytelniające, które sam wyprodukował. Odwiedził Urząd Rady Ministrów, gdzie był przyjmowany z honorami i wizytował urzędy administracji terenowej i jak na dyplomatę przystało, organizował wytworne bankiety dla oficjeli.

Cudownie ocalony oszust

Właściwie nie było osoby, która oparłaby się systemowi Śliwy. Do swoich ofiar wysyłał on specjalnie drukowane zaproszenia z własnym odręcznym podpisem, gdzie czarno na białym stało, że taki to a taki Kowalski Jan czy ktoś inny zaproszony jest do na raut do konsula generalnego Austrii. W kraju, gdzie kupienie pralki było przedsięwzięciem zaliczanym do kategorii cudów, nikt nie mógł się temu oprzeć. Każdy, kto dostał takie zaproszenie, był już właściwie kupiony i ogłupiony, Śliwa nie musiał robić nic więcej. Pokazywał się tylko na wspomnianych rautach i zgięty wpół przed gośćmi sypał frazesami w języku mającym udawać polski przesączony przez żydowskie pochodzenie i wieloletnią emigrację w Austrii.

Śliwa vel Silberstein wystawiał potem zaproszonym gościom jakieś papiery konsularne opiewające na nie wiadomo co, jakieś austriackie wizy, wszystko na podrobionych blankietach, opieczętowane fałszywymi stemplami. Wymyślał niestworzone rzeczy, które ludzie łykali jak przysłowiowa małpa przysłowiowy kit. Jednemu z zaproszonych gości powiedział na przykład, że w Wiedniu, gdzie mieszka, są bloki wysokie na 100 pięter, a on sam mieszka na 95 piętrze. Facet był tego tak pewny, że zakładał się z ludźmi, którzy regularnie do Wiednia jeździli i wiedzieli, że w stolicy Austrii nie ma tak wysokiej zabudowy. Przecież nie mógł zwątpić w słowa konsula generalnego.

Za wystawianie lewych, austriackich dokumentów Śliwa-Silberstein pobierał oczywiście sowite opłaty. Jego ofiarami byli przeważnie urzędnicy lokalnego aparatu partyjnego i tak zwani „ludzie z forsą”, czyli śmietanka towarzyska.

Konsul miał jeszcze dodatkowe dochody w postaci pieniędzy wpłacanych na jego ręce przez osoby, które rzekomo ukrywały go w czasie wojny. Mechanizm był prosty, najłatwiej wytłumaczyć go na przykładzie rodziny Dudzińskich. Józef Dudziński rzeczywiście pomagał Żydom w czasie wojny, a jego syn Sylwester był taksówkarzem. Śliwa upatrzył ich sobie, bo wiedział o tym, że Sylwester to człowiek obrotny, posiadający sporą gotówkę. Do niego najpierw zgłosił się konsul. Na początku udał, że myli go z ojcem, był tak wzruszony cudownym odnalezieniem swego wybawcy.

Kiedy zobaczył się ze starym Dudzińskim, któremu syn zdążył już wszystko opowiedzieć, obaj panowie padli sobie w objęcia. Józef Dudziński od razu rozpoznał Jacka Ben Silbersteina, którego ocalił przed nazistowską kulą, rozpłakał się i nie można go było uspokoić. Wzruszenie tego poczciwego człowieka sięgnęło zenitu, kiedy dowiedział się, że konsul ma dla niego 90 tysięcy dolarów, które spoczywają bezpiecznie na osobistym koncie dyplomaty. Trzeba było teraz pojechać do notariusza i szybciutko sporządzić akt darowizny. Pośpiech był konieczny, ponieważ konsul wyjeżdżał za granicę w jakichś nie cierpiących zwłoki sprawach. Po dopełnieniu formalności okazało się, że konsul musi wyjechać do Katowic, gdzie spoczywa jego bagaż i rzeczy osobiste, między innymi 375 książek, które wywozi ze sobą do Austrii. Był tak zabiegany, że nie miał przy sobie pieniędzy koniecznych na opłacenie cła na granicy.

Sylwester Dudziński nie namyślając się długo wyjął z za pazuchy 12 tysięcy i dał je konsulowi. Potem dał mu jeszcze 9 tysięcy, a potem jeszcze 38, bo bagaż Silbersteina był duży i cło zań musiało być ogromne. Później konsul potrzebował jeszcze 12 tysięcy, później 10, potem było dwa razy po 5 tysięcy, potem 2 tysiące, potem Dudzińskiemu skończyły się oszczędności i dawał Śliwie to, co zarobił w ciągu dnia jeżdżąc taksówką. Najpierw 500 złotych, potem drugie 500. Potem 300, bo konsul zachorował i potrzebował na lekarza. Potem obydwaj panowie pożegnali się w uściskach i konsul odjechał zapewniając, że 90 tysięcy dolarów powinno lada moment wpłynąć na konto Jozefa Dudzińskiego. Uspokojony Sylwester wrócił do domu i przez dwa tygodnie oczekiwał na pieniądze, codziennie sprawdzając w skrzynce na listy czy nie przyszło potwierdzenie z banku. Po dwóch miesiącach Dudziński przeczytał w Życiu Warszawy, kim w rzeczywistości był konsul generalny Austrii Jacek Ben Silberstein. Podobnych przypadków było jeszcze kilka.

Konsul się żeni

Towarzyskie życie konsula byłoby niepełne, gdyby u jego boku zabrakło kobiety. Konsul poznał Ninę przypadkiem; była pulchną, wyższą od niego blondynką. Zabrał ją na jakieś przyjęcie i publicznie w najmniej oczekiwanym momencie oświadczył się jej. Powiedzieć, że wszyscy zgłupieli, to bledziuchny eufemizm. Panna Nina zapłoniła się niczym pole maków i szepnęła cichutkie „tak”. Potem były wspólne wyjazdy, wspólne reprezentowanie Austrii, rauty, bale, spotkania, noce w hotelach i pensjonatach. Do ślubu oczywiście nie doszło, ale co się dziewczyna wybawiła i użyła, to jej.

Nikt z ludzi oszukanych przez Śliwę nie mógł uwierzyć, że wszystko, w czym uczestniczył było kłamstwem. Przecież to było takie piękne. Sam Śliwa oczywiście przyznał się do wszystkiego i w czasie procesu zachowywał się jak pogodny i pogodzony z losem wariat. Mówił, że gdyby nie zły i ponury system w którym ludzie musieli żyć, nikt nie dałby się nabrać na takie numery. Ludzie złaknieni czegoś wyjątkowego, złaknieni prawdziwych pieniędzy i wielkiego świata kupili to, co miał do zaoferowania Śliwa bez zastanowienia.

W latach 90tych wyprodukowano film na kanwie losów Czesława Śliwy; główną rolę zagrał Piotr Fronczewski, a jego partnerką była Maria Pakulnis. Film nie zdobył wielkiej popularności; pierwowzór – Czesław Śliwa – mimo że wyglądał dużo gorzej i mniej przekonywująco od Fronczewskiego, potrafił sprzedać się o wiele lepiej.

Komentarze (18)

Nie ma takiego slowa, sa przekonujaco i przekonywajaco.

Link ›

Przekonywujac o 09:30 (05.05.2009)
Artykuł przepisany z kroniki filmowej z końca lat 60-tych albo początku 70-tych. Ten dziwny mundur, w którym wystąpił na ślubie to mundur inżyniera albo sztygara górnika. Bohater artykułu zmarł na raka w więzieniu kilka lat po opisywanych wydarzeniach...
Bitte herr, mein bilet - i każdy kto zobaczył słowa "konsul Austrii" na wizytówce, sztywniał jakby się gipsu napił :)

Link ›

Misiek 10:37 (05.05.2009)
Drodzy czytelnicy tego szmatławca. Zwróćcie uwagę na podobieństwo gościa na zdjęciu do kreaturu o nazwisku Fronczewski Piotr. Też żyda, którego postępowanie jako donosiciela kolegów aktorów, wcale nie jest u zaskakujące. Facet donosił do UB ale grał we wszystkich filmach.

Link ›

Gość 16:55 (05.05.2009)
Autor: Gość
Drodzy czytelnicy tego szmatławca. Zwróćcie uwagę na podobieństwo gościa na zdjęciu do kreaturu o nazwisku Fronczewski Piotr. Też żyda, którego postępowanie jako donosiciela kolegów aktorów, wcale nie jest u zaskakujące. Facet donosił do UB ale grał we wszystkich filmach.

Bo artykul jest o gosciu o ktorym byl film "Konsul" w ktorym glowna role gral Fraczewski?
notabene dla mnie fantastyczny aktor - dzieki niemu zaczalem ogladac teatr tv :)

Link ›

Gość 17:04 (05.05.2009)
widziałem ten film, ubawiłem się wybornie po same pachy, miejscami traciłem watek ze śmiechu, bo tak zabawne były sytuacje, powszechna głupota społeczna została wspaniale wypunktowana przez Śliwę, to prosty mechanizm ludzkiego pragnienia, mieć więcej tanim kosztem, na tym bazował zabawny Pan ambasador,,,,,sam sięgał po to samo do tych, co myśleli że są cwani i los im zsyła okazję życiową na awans społeczny i zyski,,,,a byli dojeni jak krowy w PGRe,,,,, prześmieszna i autentyczna historia, tak samo obnaża system PRLu, brak kompetencji w ocenie ludzi i brak przygotowania do pełnienia funkcji, szkoły partyjne produkowały podobnych ciołków intelektualnych, którzy myśleli że są w siódmym niebie komunistycznym, co też było epokową mistyfikacją polityczną, reasumując trafił swój na swego,,,,ani jedni ani drudzy nie mieli prawa do tego co robili, ale i tak wszystko padło na pysk, bo dalej nikt już nie potrafił ciągnąć tej taczki obłudy i zak�

Link ›

orionblues 05:39 (06.05.2009)
ale ten facet do P.fronczewskiego podobny !

Link ›

Gość 17:42 (06.05.2009)
To jeden z niewielu , ktory nie byl kapusiem.Pan Fronczewski nigdy nie donosil na nikogo jakbys nie wiedzial . Kiedy UBchcialo go zwerbowac odmowil szantarzwai go nawet ze zabiora prawko to powiedzial ze bedzie jezdzil rowerem. Jesli tego nie wiesz to jestes tempym kretynem i nie obrazaj prawdziwych polakow. Takie infrmacje potwierdzil zreszta w zeznaniach oficer SB .

Link ›

:]do Miska 22:58 (06.05.2009)
Autor: Gość
Drodzy czytelnicy tego szmatławca. Zwróćcie uwagę na podobieństwo gościa na zdjęciu do kreaturu o nazwisku Fronczewski Piotr. Też żyda, którego postępowanie jako donosiciela kolegów aktorów, wcale nie jest u zaskakujące. Facet donosił do UB ale grał we wszystkich filmach.

Czekaj, czekaj, Fronczewskiego chcieli zwerbować, ale się nie dał. Układy to on miał i za komuny, i potem, ale chodzi chyba o jego unikalny głos - bo nikt takiego nie ma.

Link ›

Barto 08:09 (07.05.2009)
hehe no co wy ........ na zdjęciu przeciez jest Frączewski a nie Śliwa ....... to kadr z filmu" Konsul" Widziałem reportaz z " orginałem', chyba w "Kino Polska" był emitowany przed czy po prezentacji filum" Konsul "... zabawny " gostek", ciekawie wyglądał z tą brodą i w tych okularkach i bez skrepowania opowiadał o swoich przekrętach .........

Link ›

lolo 14:54 (07.05.2009)
Autor: Gość
ale ten facet do P.fronczewskiego podobny !

a wy nie czytacie do końca...
na końcu jest napisane że to Fronczewski a zdjęcia Śliwy tu nie ma...

Link ›

Gość 07:38 (08.05.2009)

Poprzednie

Następne

1-10 z 18

Na żywo

nie wiem mnie to nie szokuje

Gość 22:20 (15.02.2011)

Trumny i modelki
Właśnie... ubranie przeznaczone dla studenta, którego nie może kupić :D hahaha

Gość 15:46 (15.02.2011)

Ubiór dla studenta
co za bzdurny tekst!!! autor chyba nie doczytał czym jest aseksualność!!!!!

Gość 00:31 (13.02.2011)

Może właśnie ty jesteś aseksualny?
Autor: 1410

Autor:Autor: Pilot
Za złomowe F-16 mogliśmy wyposażyć nasze wojsko w MiGi.Jeżeli kaczory czują wstręt do Rosji,to można było zamówić samoloty w Szwecji lub we Francji,ale u Europejskiego producenta.Chodzi o możliwość remontów w pobliskich bazach..F-16 bez bazy remontowej, pójdą szybko na zlom.Dla PiS-u nawet gówno amerykańskie uchodzi za złoto.

Tyle tylko, że wszystkie wymienione przez ciebie konstrukcje mają wady:
- Gripen jest samolotem stosunkowo młodym i niedopracowanym (vide samoistne katapultowanie pilota podczas ostrego manewru)
- Rafale, ta konstrukcja jest używana jedynie przez Francję. Dlatego też uzbrojenie jakie przenosi, nie poraża (chodzi tu o wymienność rodzajów broni-np. amerykanskich pocisków sidewinder lub amraam)

Gość 23:33 (12.02.2011)

MIG-29, najlepszy samolot Układu Warszawskiego
Autor: matewek

hahahah odwarzny sie znalazl, jesli masz 100lat to ok zwracam honor. ale jesli masz od 10-30lat nie pisz ze jestges taki NIEUSTRASZONY bo sie zdziwisz

Nie piszę, że jestem nieustraszony. Po prostu horrory nie wywierają na mnie zamierzonego przez ich twórców wrażenia. Nawet podczas oglądania horroru, który jest powszechnie uznawany przez fanów za film najwyższej klasy nie czuję napięcia, rosnącej dramaturgii, ani nie wczuwam się w pieczołowicie budowany nastrój. Zamiast tego znajduję wiele niedoróbek, albo kuriozalnych (w założeniu twórców pewnie nieziemsko strasznych) scen, które mnie po prostu bawią do łez. W sumie to może nawet trochę żałuję bo (jak twierdzą moi znajomi - fani horrorów) omija mnie niezła rozrywka i kawałek dobrego kina, ale cóż wychodzi na to że ten gatunek sztuki po prostu nie jest dla mnie.

Polecam Ci Hostel. Ale... Wiadom 22:27 (11.02.2011)

Najlepsze horrory według mistrza Scorsese
Autor: .
...Co w tym przyjemnego?

Orgazm jest przyjemny. Albo coś z Tobą nie tak.

Gość 11:30 (10.02.2011)

Seks dla świętego spokoju
Autor: Gość

Autor:Autor: Malina
dziewczyna aka "Aśka" w tym artyule powinna dostac w glupi leb,bo rzeczy ktore wygaduje w tym reportazu to jakies wierutne bzdury.W zyciu na zywo nie miala okazji ogladac tych jakze pieknych stworzen,a rzuca pod ich adresem same oszczerstwa.Logicznym jest tez ze ptasznik nie wyjdzie z toalety tylko po to zeby ugryzc taka panne w zakłaczona dupe...wiadomo ze ptaszniki nie lubia nadmiaru wody,sa tez za czyste zeby lazic po zasranych gnojem rurach....Ludzie ktorzy maja nieuzasadniony lek wobec pajakow (a juz tym bardziej jesli nie mieli z nimi stycznosci) sa posmiewiskiem...

malina to ty jestes posmiewiskiem i nienormalnym czlowiekiem, bo tylko taki moze pozytywnie wyrazac sie na temat hodowli pajakow - ptasznikow w domu. Jak pewnie wiesz - jak powinnas wiedziec - nie sa to bynajmniej domowe stworzenia i uzasadniony jest lek przed nimi. Zycze by to wlasnie ciebie taki jadowity ptasznik ugryzl w

Anonymous 14:44 (09.02.2011)

Po co ludzie hodują gady i pająki?
Jadowite węże? Przecież w Polsce nie można hodować jadowitych!!! Ten fakt tylko kity wciska, żeby ludzie mieli co czytać.

Anonymous 14:42 (09.02.2011)

Po co ludzie hodują gady i pająki?
Autor: anonim
Duzo by o tym pisac...
Mam 50 lat i wciaz lecze traumy powstale w dziecinstwie. Szkola, kolonie, rowiesnicy, dom rodzinny, molestowanie.
Wtedy nie bylo psychologow itp w szkolach, nauczyciele z lapanki nieduoczeni z brakami dydaktycznymi wybierali sobie taka ofiare i dawali klasie jak na talerzu. Zwykle byla to osoba o ktora nikt sie nie upomnial, ktorej nikt nie obronil.
zdziwisz się ale ale nadal nie ma żadnej pomocy i nauczyciele się nie zmienili, kur*** myślałem, że tylko ja mam takie przeżycia ale skoro jest o tym cały artykuł i większość rzeczy się zgadza... sam nie wiem czy się cieszyć, że nie jestem sam czy smucić, że nie jestem jakiś oryginalny... chociaż w sumie to nie powód do dumy ale wydaje mi się, że moje dzieciństwo to było piekło... ale chciałbym się uporać ze swoimi traumami przynajmniej tymi z dzieciństwa... a teraz jestem w liceum nie daje sobie rady wszystko się nawarstwia problemy

Gość 23:18 (05.02.2011)

Traumy z dzieciństwa
Wyglada to nieapetycznie. Takie akcje mozna promowac w inny, mniej razace oczy, sposob.

ona 11:30 (05.02.2011)

Towarzystwo Ochrony Zwierząt

Wcześniejsze komentarze

Pierwszy konsul PRL

Facebook cię śledzi ›

Drogie dzieci… ›

Czy iPhone pogrzebie Apple? ›

Social Network ›

Komentarze (18)

Na żywo