2009-05-23, 07:48 | Margines
Rodzina zastępcza
Był rok 1994 i stacja MTV nadawała jeszcze muzykę, a nie reality show o lesbijkach poszukujących męża. Na wizji w roli VJów szaleli Hugo, hiszpański przystojniak ze śmiesznym angielskim akcentem, ekscentryczna Izraelka Eden i ponętny Włoch Enrico. Na telefonicznej liście przebojów Dial MTV, którą prowadzili na spółkę, sporo było tzw. wiochy. Polski widz nie bardzo rozumiał, kto, do stu diabłów, głosuje na przykład na Relight My Fire Take That. Toteż z pewnym zdziwieniem wszyscy spojrzeli na ekrany, gdy pewnego dnia pojawił się na nich koleś z krzywymi zębami, udający wariata, który zamiast kolejnego przeboju pop zaintonował kawałek punk rockowy. Basket Case Green Daya okazał się jednym z największych przebojów tamtego lata, a płyta Dookie, z której singiel pochodził, rozeszła się w 15 milionach egzemplarzy, rozpoczynając prymat tria z Kalifornii.
Na ten sukces muzycy pracowali ciężko aż siedem lat. Zaczynali jako 10-letnie brzdące. Na początku grali ze sobą przyszły basista Mike Dirnt i Billie Joe Armstrong, który miał przejąć stery w kapeli i zostać frontmanem. Na razie brzdąkał nieśmiało na gitarze, którą odziedziczył po ojcu. Na początek założyli zespół o nazwie adekwatnej do wieku i wyglądu – Sweet Children. Koncertowali w miejscowych barach i pubach, zdobywając renomę solidnych i profesjonalnych muzyków – „Nigdy nie zarzygali sceny podczas występu” chwalił chłopców jeden z właścicieli knajpy, gdzie grali.
Jako Green Day wystąpili po raz pierwszy w 1987 roku, a cztery lata później w sklepach pojawiła się ich debiutancka płyta 1,039/Smoothed Out Slappy Hours, która była składanką ich wczesnych dokonań. W 1992 roku uderzyli po raz kolejny z albumem Kerplunk! i odwiedzili Polskę w ramach światowej trasy koncertowej (zagrali w Bydgoszczy, Gryfinie i Białymstoku). Mieli wówczas niespełna po 20 lat.
To, co wydarzyło się w połowie lat 90. nawet dla nich było zaskoczeniem. Trójka gówniarzy (do Billiego i Mike’a dołączył jeszcze perksusista Tre Cool), choć marzyła nocami tylko o gołych babach i sławie, raczej nie spodziewała się, że to drugie przyjdzie tak gwałtownie. Idąc za ciosem Green Day nagrał kolejny album Insomniac (1994) i kolejny: nimrod. (1997) oraz jeszcze jeden Warning (2000), które niewiele różniły się od siebie, poza może tym, że na drugim i trzecim obok pop punk rocka znalazło się kilka uroczych ballad dla panien z dobrego domu. Muzycy chcieli udowodnić, że potrafią nie tylko łoić bez pamięci, ale mają też dusze.
Green Day dla nastolatków stali się rodzajem rodziny zastępczej. Mike i Billie dorastali bez ojców (Mike w domu dziecka), a kapela była namiastką domowego ogniska. Każdą płytę nagrywali, zamykając się w wynajętym domu. Zbuntowane nastolatki, dorastające ze swoimi idolami wierzyły, że muzycy rozumieją ich problemy i znają odpowiedzi na dręczące ich pytania. Ale nie wszyscy podzielali ich entuzjazm. Wielu artystów, m.in. John Lyndon wokalista The Sex Pistols i krytyków uważało, że Green Day zdradza punk rockowe ideały. Bo co to za następcy The Ramones i The Clash, którzy uśmiechają się wystylizowani z okładek kolorowych pism i sprzedają po kilkanaście milionów płyt? Nie pomagało też ustabilizowane życie rodzinne tria. Zamiast wyrzucać telewizory z okien hotelowych, po koncercie wracali do żon i dzieci. Jednym słowem, wstyd.
Przełom nastąpił ok. 2004 r. Najpierw rozwiedli się Mike i Tre Cool. Potem na prawie miesiąc z domu zniknął Billie. I to nie z byle powodu – ktoś ukradł ze studia demo z nowym albumem zespołu. Załamani muzycy prosili o wydanie bootlegu z przyzwoitą okładką. Kiedy wreszcie pozbierali się do kupy, zamiast odtwarzać stracony materiał, napisali nowe kawałki. Ukazały się w 2005 roku na płycie American Idiot, która zamknęła usta wszystkim, którzy z Green Day kiedykolwiek się naśmiewali. Koncept album, będący otwartą krytyką George’a W. Busha i wojny w Iraku rozszedł się do tej pory w prawie 20 milionach egzemplarzy i przyniósł grupie dwie nagrody Grammy (za najlepszy album rockowy i piosenkę Boulevard of Broken Dreams).
Teraz kapela wraca z nowym krążkiem 21st Century Breakdown. Nagrali go w tym samym domu, w którym pracowali nad Dookie (gdy zespół koncertuje, pomieszkują w nim bezdomni). Ale poprzeczka ustawiona jest dużo wyżej niż 15 lat temu: „Gdy zdobyliśmy szczyt z poprzednią płytą, pomyśleliśmy – cholera, nie chcemy teraz spaść” – opowiada Mike Dirnt. By przeskoczyć samych siebie, popadają w prawdziwy nihilizm. Jeśli sądziliście, że American Idiot był dołujący, lepiej nie słuchajcie nowych piosenek Billiego i spółki. Mimo że stery w państwie przejął Barack Obama, Green Day twierdzą, że światełko w tunelu to reflektor nadjeżdżającej lokomotywy. Ale płyta już zbiera entuzjastyczne recenzje. Może dlatego, że wreszcie spełniła punkowy ideał: ich muzyka stała się zapalnikiem do zdetonowania frustracji całego pokolenia.
Tytuł: 21st Century Breakdown
Wykonawca: Green Day
Dystrybucja: Warner
Cena: 75,99 zł
Na ten sukces muzycy pracowali ciężko aż siedem lat. Zaczynali jako 10-letnie brzdące. Na początku grali ze sobą przyszły basista Mike Dirnt i Billie Joe Armstrong, który miał przejąć stery w kapeli i zostać frontmanem. Na razie brzdąkał nieśmiało na gitarze, którą odziedziczył po ojcu. Na początek założyli zespół o nazwie adekwatnej do wieku i wyglądu – Sweet Children. Koncertowali w miejscowych barach i pubach, zdobywając renomę solidnych i profesjonalnych muzyków – „Nigdy nie zarzygali sceny podczas występu” chwalił chłopców jeden z właścicieli knajpy, gdzie grali.
Jako Green Day wystąpili po raz pierwszy w 1987 roku, a cztery lata później w sklepach pojawiła się ich debiutancka płyta 1,039/Smoothed Out Slappy Hours, która była składanką ich wczesnych dokonań. W 1992 roku uderzyli po raz kolejny z albumem Kerplunk! i odwiedzili Polskę w ramach światowej trasy koncertowej (zagrali w Bydgoszczy, Gryfinie i Białymstoku). Mieli wówczas niespełna po 20 lat.
To, co wydarzyło się w połowie lat 90. nawet dla nich było zaskoczeniem. Trójka gówniarzy (do Billiego i Mike’a dołączył jeszcze perksusista Tre Cool), choć marzyła nocami tylko o gołych babach i sławie, raczej nie spodziewała się, że to drugie przyjdzie tak gwałtownie. Idąc za ciosem Green Day nagrał kolejny album Insomniac (1994) i kolejny: nimrod. (1997) oraz jeszcze jeden Warning (2000), które niewiele różniły się od siebie, poza może tym, że na drugim i trzecim obok pop punk rocka znalazło się kilka uroczych ballad dla panien z dobrego domu. Muzycy chcieli udowodnić, że potrafią nie tylko łoić bez pamięci, ale mają też dusze.
Green Day dla nastolatków stali się rodzajem rodziny zastępczej. Mike i Billie dorastali bez ojców (Mike w domu dziecka), a kapela była namiastką domowego ogniska. Każdą płytę nagrywali, zamykając się w wynajętym domu. Zbuntowane nastolatki, dorastające ze swoimi idolami wierzyły, że muzycy rozumieją ich problemy i znają odpowiedzi na dręczące ich pytania. Ale nie wszyscy podzielali ich entuzjazm. Wielu artystów, m.in. John Lyndon wokalista The Sex Pistols i krytyków uważało, że Green Day zdradza punk rockowe ideały. Bo co to za następcy The Ramones i The Clash, którzy uśmiechają się wystylizowani z okładek kolorowych pism i sprzedają po kilkanaście milionów płyt? Nie pomagało też ustabilizowane życie rodzinne tria. Zamiast wyrzucać telewizory z okien hotelowych, po koncercie wracali do żon i dzieci. Jednym słowem, wstyd.
Przełom nastąpił ok. 2004 r. Najpierw rozwiedli się Mike i Tre Cool. Potem na prawie miesiąc z domu zniknął Billie. I to nie z byle powodu – ktoś ukradł ze studia demo z nowym albumem zespołu. Załamani muzycy prosili o wydanie bootlegu z przyzwoitą okładką. Kiedy wreszcie pozbierali się do kupy, zamiast odtwarzać stracony materiał, napisali nowe kawałki. Ukazały się w 2005 roku na płycie American Idiot, która zamknęła usta wszystkim, którzy z Green Day kiedykolwiek się naśmiewali. Koncept album, będący otwartą krytyką George’a W. Busha i wojny w Iraku rozszedł się do tej pory w prawie 20 milionach egzemplarzy i przyniósł grupie dwie nagrody Grammy (za najlepszy album rockowy i piosenkę Boulevard of Broken Dreams).
Teraz kapela wraca z nowym krążkiem 21st Century Breakdown. Nagrali go w tym samym domu, w którym pracowali nad Dookie (gdy zespół koncertuje, pomieszkują w nim bezdomni). Ale poprzeczka ustawiona jest dużo wyżej niż 15 lat temu: „Gdy zdobyliśmy szczyt z poprzednią płytą, pomyśleliśmy – cholera, nie chcemy teraz spaść” – opowiada Mike Dirnt. By przeskoczyć samych siebie, popadają w prawdziwy nihilizm. Jeśli sądziliście, że American Idiot był dołujący, lepiej nie słuchajcie nowych piosenek Billiego i spółki. Mimo że stery w państwie przejął Barack Obama, Green Day twierdzą, że światełko w tunelu to reflektor nadjeżdżającej lokomotywy. Ale płyta już zbiera entuzjastyczne recenzje. Może dlatego, że wreszcie spełniła punkowy ideał: ich muzyka stała się zapalnikiem do zdetonowania frustracji całego pokolenia.
Tytuł: 21st Century Breakdown
Wykonawca: Green Day
Dystrybucja: Warner
Cena: 75,99 zł
Gość
Komentarze (4)
moim zdaniem 21st Century Breakdown jest zdecydowanie słabsze przy całm albumie American Idiot ;]