2009-06-26, 08:09 | Pieniądze + styl życia
Kucharz z piekła rodem
Gordon Ramsay jest dupkiem. Lubi poniżać ludzi, wrzeszczeć na nich, dosrywać im i niszczyć psychicznie. Robi to, bo ma misję – próbuje nauczyć ich gotować. Wierzy, że tylko w tak kontrowersyjny sposób ci, którzy mają dwie lewe ręce do pichcenia zrozumieją jak upiec kurczaka, przygotować wyborny deser i nie potruć swoich gości. Co mu daje prawo, żeby tak traktować ludzi? No cóż, zwyczajnie jest rewelacyjnym kucharzem.
Wredny Szkot miał być piłkarzem, ale seria niefortunnych kontuzji zmusiła nastolatka, by zapomniał o karierze sportowca. Wtedy dość nieoczekiwanie zainteresował się gotowaniem. Gdy jego podanie o przyjęcie odrzuciło i wojsko i policja, z rozpaczy i braku ciekawszych perspektyw zaciągnął się do szkoły dla hotelowych menadżerów. Przypadkowa decyzja wkrótce miała się okazać wstępem do międzynarodowej kariery. Nauczyciele od razu zauważyli talent Ramsaya do kierowania zespołem i gotowania. Młody kucharz nie mógł narzekać na brak propozycji pracy, ale szybko wylatywał z kolejnych hoteli i restauracji. A to wdał się w romans z żoną szefa, a to kwestionował posunięcia przełożonych. W końcu trafił pod skrzydła wybuchowego szefa kuchni knajpy Harvey’s, Marco Pierre’a White’a, z którym stworzył hitowy duet zawodowy na całe dwa lata. Potem były jeszcze epizody w prestiżowych francuskich restauracjach, aż w końcu pewny siebie Ramsay uznał, że przyszedł czas na występy solowe.
W 1998 roku spełnił marzenie i w Chelsea otworzył knajpkę Gordon Ramsay at Royal Hospital Road. Trzy lata pracował na jej markę, ale udało się. W 2001 roku dorobił się trzeciej gwiazdki w prestiżowym przewodniku Michelina i stał się pierwszym Szkotem, który odniósł taki sukces. Dziś tylko dwóch innych brytyjskich kucharzy może się poszczycić tym laurem, ale tylko Ramsay rezyduje w Londynie. Wredniak uważany jest także za trzeciego najlepszego kucharza na świecie (ustępuje miejsca tylko Joelowi Robuchonowi i Alainowi Ducasse). Za swoje osiągnięcia w dziedzinie kulinariów został odznaczony także orderem Imperium Brytyjskiego.
Jakby tego było mało, sprytny Szkot stworzył imperium biznesowe warte prawie 100 milionów funtów. Na zyski składają się nie tylko wpływy z restauracji (tej w Londynie i nowej w Los Angeles), ale także kolejne książki kucharskie, a przede wszystkim niezwykle popularne programy telewizyjne. Hell’s Kitchen, Kuchenne koszmary i Ku jak kucharz gromadzą przed telewizorami milionową publiczność. Ludzie ciekawi są nie tylko wyzwisk, jakimi płowowłosy Gordon obdarza swoich uczniów, ale i rywalizacji, która ma wyłonić najzdolniejszych kucharzy i pomóc im w prowadzeniu porządnych restauracji. Mimo że Ramsay robi wszystko, żeby popsuć im samopoczucie, jest także piekielnie sprawiedliwy i potrafi dostrzec prawdziwy talent. Gdy w 2006 roku wraz z nowym programem The F-Word odwiedził więzienie, w którym miał gotować dla skazańców, w kantynie wypatrzył kuchcika, który w rekordowym tempie kroił warzywa. Umiejętności skazańca zrobiły na Ramsayu takie wrażenie, że dał mu angaż w swojej knajpie. Na nowego pracownika musiał jednak poczekać prawie rok, bo ten wyszedł na wolność w 2007.
www.gordonramsay.com
Wredny Szkot miał być piłkarzem, ale seria niefortunnych kontuzji zmusiła nastolatka, by zapomniał o karierze sportowca. Wtedy dość nieoczekiwanie zainteresował się gotowaniem. Gdy jego podanie o przyjęcie odrzuciło i wojsko i policja, z rozpaczy i braku ciekawszych perspektyw zaciągnął się do szkoły dla hotelowych menadżerów. Przypadkowa decyzja wkrótce miała się okazać wstępem do międzynarodowej kariery. Nauczyciele od razu zauważyli talent Ramsaya do kierowania zespołem i gotowania. Młody kucharz nie mógł narzekać na brak propozycji pracy, ale szybko wylatywał z kolejnych hoteli i restauracji. A to wdał się w romans z żoną szefa, a to kwestionował posunięcia przełożonych. W końcu trafił pod skrzydła wybuchowego szefa kuchni knajpy Harvey’s, Marco Pierre’a White’a, z którym stworzył hitowy duet zawodowy na całe dwa lata. Potem były jeszcze epizody w prestiżowych francuskich restauracjach, aż w końcu pewny siebie Ramsay uznał, że przyszedł czas na występy solowe.
W 1998 roku spełnił marzenie i w Chelsea otworzył knajpkę Gordon Ramsay at Royal Hospital Road. Trzy lata pracował na jej markę, ale udało się. W 2001 roku dorobił się trzeciej gwiazdki w prestiżowym przewodniku Michelina i stał się pierwszym Szkotem, który odniósł taki sukces. Dziś tylko dwóch innych brytyjskich kucharzy może się poszczycić tym laurem, ale tylko Ramsay rezyduje w Londynie. Wredniak uważany jest także za trzeciego najlepszego kucharza na świecie (ustępuje miejsca tylko Joelowi Robuchonowi i Alainowi Ducasse). Za swoje osiągnięcia w dziedzinie kulinariów został odznaczony także orderem Imperium Brytyjskiego.
Jakby tego było mało, sprytny Szkot stworzył imperium biznesowe warte prawie 100 milionów funtów. Na zyski składają się nie tylko wpływy z restauracji (tej w Londynie i nowej w Los Angeles), ale także kolejne książki kucharskie, a przede wszystkim niezwykle popularne programy telewizyjne. Hell’s Kitchen, Kuchenne koszmary i Ku jak kucharz gromadzą przed telewizorami milionową publiczność. Ludzie ciekawi są nie tylko wyzwisk, jakimi płowowłosy Gordon obdarza swoich uczniów, ale i rywalizacji, która ma wyłonić najzdolniejszych kucharzy i pomóc im w prowadzeniu porządnych restauracji. Mimo że Ramsay robi wszystko, żeby popsuć im samopoczucie, jest także piekielnie sprawiedliwy i potrafi dostrzec prawdziwy talent. Gdy w 2006 roku wraz z nowym programem The F-Word odwiedził więzienie, w którym miał gotować dla skazańców, w kantynie wypatrzył kuchcika, który w rekordowym tempie kroił warzywa. Umiejętności skazańca zrobiły na Ramsayu takie wrażenie, że dał mu angaż w swojej knajpie. Na nowego pracownika musiał jednak poczekać prawie rok, bo ten wyszedł na wolność w 2007.
www.gordonramsay.com
Gość
Komentarze (26)
Dalej ufajcie TV ludkowie !
no przecież tu chodzi tylko o to że pomiata ludźmi i tyle . Publikę to kręci idole, mam talenty, ju ken densy chodzi tylko o zabawe ;]
Z jego strony można wyczytac więcej informacji, niż stąd.
Tylko,że trzeba znać angielski.
Mam wrażenie,że autor żałuje mu zarobionych pieniędzy.I sam wiesza psy na wszystkich.