2010-08-10, 08:01 | Pieniądze + styl życia
Chrześcijanie nie lubią Agory
Czy Kopernik naprawdę była kobietą? Gdzie jest krzyż? Czy lepiej być niewolnikiem, czy chrześcijaninem? Na te trudne pytania stara się odpowiedzieć hiszpański reżyser Alejandro Amenabar w swoim dramacie historycznym Agora (właśnie ukazał się na DVD).
Amenabar lubi tematy trudne i kontrowersyjne. W 2005 roku dostał Oscara w kategorii najlepszy film nieanglojęzyczny za W stronę morza, opowieść o poecie Ramonie Sampedro, który całkowicie sparaliżowany walczy o prawo do godnej śmierci. Krytycy byli zachwyceni zarówno odwagą otwartego mówienia o prawie do eutanazji, jak i subtelnością, z jaką Amenabar podszedł do sprawy. Tę samą mieszankę bezpośredniości i dyplomacji zastosował w przypadku Agory, przypowieści o władzy, fanatyzmie religijnym i umiłowaniu rozumu.
Fabuła koncentruje się na pięknej Hypatii (Rachel Weisz), filozofce i astronomce, znanej potomnym jako „męczennica nauka”. Hypatia żyła naprawdę w Aleksandrii w drugiej połowie IV wieku, uchodząc za wzór inteligencji, przenikliwości i moralności – do końca życia pozostała dziewicą, odrzucając zaloty miejscowego polityka, Orestesa. To właśnie tam rozgrywa się akcja filmu. Cesarstwo rzymskie wkrótce się rozpadnie, sekta chrześcijan, wyczuwając zmiany, pomnaża swoje wpływy w miastach, gdzie władza prefektów coraz bardziej się kurczy. Stawiają na warstwy najuboższe, szczególnie na niewolników, którym obiecują wolność w zamian za bezwarunkowe oddanie sprawie. W praktyce oznacza wstąpienie do oddziału „czarnej gwardii” Cyryla i rozprawianie się mieczem i pałką z niewiernymi. Jednym z brutalnych gwardzistów zostaje Davus (Max Minghella), niegdyś oddany niewolnik Hypatii, który poświęcił miłość do swej pani na rzecz okupionej krwią wolności. W potężnej niegdyś Aleksandrii rozpoczyna się coś na kształt gry komputerowej – na następny level można wejść, tylko po całkowitym wyeliminowaniu przeciwnika. Cyryl zaczyna od wyznawców starożytnych bogów. Gdy daje sobie radę z Zeusem (niszcząc przy okazji bezcenne zbiory biblioteki Serapejonu), zabiera się za Żydów (tu gratka dla fanów realistyczno – anatomicznych scen masakrowania tłumu), by na przedostatnim poziomie załatwić samego prefekta miasta – Orestesa. Jednak by zdobyć władzę absolutną musi uporać się jeszcze z ostatnim przeciwnikiem – drobną, lecz upartą kobietą, która uznała, że tylko wiara w rozum ma sens.
Kto zna historię (lub umie korzystać z Wikipedii), może podejrzeć wynik tego meczu. Nie o niego w filmie Amenabara jednak chodzi (ani nawet o to, czy Hepatia rzeczywiście odkryła na długo przed Kopernikiem, że planety krążą wokół Słońca po elipsie), ale o to, jak rodzi się fanatyzm i jak doskonałym narzędziem jest w rękach tych, którzy pragną władzy. O tym, że ta prosta prawda lubi się w dziejach świata powtarzać, widać nie tylko w starożytnej Aleksandrii, ale także choćby w Iranie, Korei, a ostatnio także pod naszym pałacem prezydenckim. I wciąż niewygodna jest wielu osobom – Amenabar został ostro skrytykowany za antychrześcijański wydźwięk filmu, a obraz miał problemy z dystrybucją w wielu krajach. Także w Polsce.
Agora, reż. Alejandro Amenabar, wyst. Rachel Weisz, Max Minghella, Oscar Isaac, TiM Film Studio
Amenabar lubi tematy trudne i kontrowersyjne. W 2005 roku dostał Oscara w kategorii najlepszy film nieanglojęzyczny za W stronę morza, opowieść o poecie Ramonie Sampedro, który całkowicie sparaliżowany walczy o prawo do godnej śmierci. Krytycy byli zachwyceni zarówno odwagą otwartego mówienia o prawie do eutanazji, jak i subtelnością, z jaką Amenabar podszedł do sprawy. Tę samą mieszankę bezpośredniości i dyplomacji zastosował w przypadku Agory, przypowieści o władzy, fanatyzmie religijnym i umiłowaniu rozumu.
Fabuła koncentruje się na pięknej Hypatii (Rachel Weisz), filozofce i astronomce, znanej potomnym jako „męczennica nauka”. Hypatia żyła naprawdę w Aleksandrii w drugiej połowie IV wieku, uchodząc za wzór inteligencji, przenikliwości i moralności – do końca życia pozostała dziewicą, odrzucając zaloty miejscowego polityka, Orestesa. To właśnie tam rozgrywa się akcja filmu. Cesarstwo rzymskie wkrótce się rozpadnie, sekta chrześcijan, wyczuwając zmiany, pomnaża swoje wpływy w miastach, gdzie władza prefektów coraz bardziej się kurczy. Stawiają na warstwy najuboższe, szczególnie na niewolników, którym obiecują wolność w zamian za bezwarunkowe oddanie sprawie. W praktyce oznacza wstąpienie do oddziału „czarnej gwardii” Cyryla i rozprawianie się mieczem i pałką z niewiernymi. Jednym z brutalnych gwardzistów zostaje Davus (Max Minghella), niegdyś oddany niewolnik Hypatii, który poświęcił miłość do swej pani na rzecz okupionej krwią wolności. W potężnej niegdyś Aleksandrii rozpoczyna się coś na kształt gry komputerowej – na następny level można wejść, tylko po całkowitym wyeliminowaniu przeciwnika. Cyryl zaczyna od wyznawców starożytnych bogów. Gdy daje sobie radę z Zeusem (niszcząc przy okazji bezcenne zbiory biblioteki Serapejonu), zabiera się za Żydów (tu gratka dla fanów realistyczno – anatomicznych scen masakrowania tłumu), by na przedostatnim poziomie załatwić samego prefekta miasta – Orestesa. Jednak by zdobyć władzę absolutną musi uporać się jeszcze z ostatnim przeciwnikiem – drobną, lecz upartą kobietą, która uznała, że tylko wiara w rozum ma sens.
Kto zna historię (lub umie korzystać z Wikipedii), może podejrzeć wynik tego meczu. Nie o niego w filmie Amenabara jednak chodzi (ani nawet o to, czy Hepatia rzeczywiście odkryła na długo przed Kopernikiem, że planety krążą wokół Słońca po elipsie), ale o to, jak rodzi się fanatyzm i jak doskonałym narzędziem jest w rękach tych, którzy pragną władzy. O tym, że ta prosta prawda lubi się w dziejach świata powtarzać, widać nie tylko w starożytnej Aleksandrii, ale także choćby w Iranie, Korei, a ostatnio także pod naszym pałacem prezydenckim. I wciąż niewygodna jest wielu osobom – Amenabar został ostro skrytykowany za antychrześcijański wydźwięk filmu, a obraz miał problemy z dystrybucją w wielu krajach. Także w Polsce.
Agora, reż. Alejandro Amenabar, wyst. Rachel Weisz, Max Minghella, Oscar Isaac, TiM Film Studio
Gość
Komentarze (59)
dziecko, w IV wieku nie było jeszcze muzułmanów...
wszystko fajnie tylko chyba chronologia trochę pomieszana.
Skoro mnie uważasz za dziecko to nie wiem jak nazwać Ciebie skoro nawet nie umiesz sprawdzić sobie w Google że Mahomet żył w I wieku a to on jest uważany za pierwszego i najważniejszego proroka Islamu. Poza tym warto też wiedzieć ze Muzułmanie akceptują stary testament jako swój podobnie jak żydzi i chrześcijanie. A więc drogi noworodku ucz się żeby być kiedyś dzieckiem :-]
Gdybyś czytał/czytała wyraźnie to wiedziałbyś/wiedziałaby ś, że zniszczeniu uległy zbiory biblioteki Serapejonu czyli fili biblioteki Aleksandryjskiej znajdującej się w świątyni Serapisa... A nawet jeśli w filmie są jakieś przekłamania to dlaczego negujesz od razu całą historię. Wpisz w googlach "Hypatia" to się dowiesz.