2010-09-08, 06:45 | Margines
Mogliby w końcu kogoś zabić
To życzenie wypowiadane po cichu przez każdego miłośnika kryminałów. Niektórzy potrafią odliczać strony do pierwszego nieboszczyka. Inni przestają czytać, jeśli na pierwszych pięciu stronach nie będzie trupa. Dlatego każdy autor wie, że prędzej niż później trzeba będzie kogoś wykończyć.
Trudnej sztuki zadowolenia wybrednego i krwiożerczego czytelnika podjęło się aż 10 polskich autorów. Poprzeczka została ustawiona wysoko, bo każdy miał do dyspozycji średnio 40 stron. A na krótkich dystansach pisarzowi kryminałów nie jest łatwo rozwinąć skrzydła.
Najwięksi często sięgali po tę formę literacką – Agatha Christie, Arthur Conan Doyle, a ostatnio nawet Ian Rankin. Wciąż jednak krótkie opowiadania kryminalne są raczej wyjątkiem w dorobku większości pisarzy. Wbrew pozorom są bowiem znacznie trudniejsze do skonstruowania. Nie ma czasu na budowanie postaci, powolne zagęszczanie atmosfery i plątanie wątków. Niektórzy stawiają na konkret i maksymalnie kondensują fabułę. Inni próbują wybrnąć z zadania umieszczając zbrodnię w tle. Jak poradzili sobie z zadaniem polscy mistrzowie pióra? Tom otwiera Jacek Skowroński i Kosztowny błąd – urocze dziewczęta, seks i pomysłowi oszuści. Po nim do akcji wkracza Piotr Schmandt z Czterema ścianami Agnieszki – opowieścią o tym, że najciekawsze zbrodnie rozgrywają się w zamkniętych ścianach umysłu. Katarzyna Rogińska w Blondynkach idzie na całość – nieboszczyk pojawia się już w pierwszym zdaniu. Tego rekordu łatwo pobić nie będzie. Kraina Czarów Alicji Nowak Ewy Ostrowskiej to wariacja na temat Alicji w Kranie Czarów, z tym, że w wersji wyjątkowo mrocznej i ponurej – bohaterami takiej bajki nie chciałoby być żadne dziecko. Do kompletu dostajemy jeszcze miłosny trójkąt, zbrodnię w bibliotece, a nawet historyczny mord na prezydencie Narutowiczu.
Czytanie takich zbiorów ma swój urok – dostajemy w pakiecie cała plejadę czarnych charakterów, bukiet mrocznych zbrodni i występków. To, co może przeszkadzać (choć jednocześnie także jest zaletą), to fakt, że każdy z pisarzy ma własny, odrębny styl, osobny sposób opowiadania i konstruowania fabuły. Koniec końców dostajemy jednak coś, co przypomina poszarpany zbiór wspomnień doświadczonego przez życie policjanta.
Mogliby w końcu kogoś zabić, wyd. Oficynka, Gdańsk 2010, cena 29,90 zł
Trudnej sztuki zadowolenia wybrednego i krwiożerczego czytelnika podjęło się aż 10 polskich autorów. Poprzeczka została ustawiona wysoko, bo każdy miał do dyspozycji średnio 40 stron. A na krótkich dystansach pisarzowi kryminałów nie jest łatwo rozwinąć skrzydła.
Najwięksi często sięgali po tę formę literacką – Agatha Christie, Arthur Conan Doyle, a ostatnio nawet Ian Rankin. Wciąż jednak krótkie opowiadania kryminalne są raczej wyjątkiem w dorobku większości pisarzy. Wbrew pozorom są bowiem znacznie trudniejsze do skonstruowania. Nie ma czasu na budowanie postaci, powolne zagęszczanie atmosfery i plątanie wątków. Niektórzy stawiają na konkret i maksymalnie kondensują fabułę. Inni próbują wybrnąć z zadania umieszczając zbrodnię w tle. Jak poradzili sobie z zadaniem polscy mistrzowie pióra? Tom otwiera Jacek Skowroński i Kosztowny błąd – urocze dziewczęta, seks i pomysłowi oszuści. Po nim do akcji wkracza Piotr Schmandt z Czterema ścianami Agnieszki – opowieścią o tym, że najciekawsze zbrodnie rozgrywają się w zamkniętych ścianach umysłu. Katarzyna Rogińska w Blondynkach idzie na całość – nieboszczyk pojawia się już w pierwszym zdaniu. Tego rekordu łatwo pobić nie będzie. Kraina Czarów Alicji Nowak Ewy Ostrowskiej to wariacja na temat Alicji w Kranie Czarów, z tym, że w wersji wyjątkowo mrocznej i ponurej – bohaterami takiej bajki nie chciałoby być żadne dziecko. Do kompletu dostajemy jeszcze miłosny trójkąt, zbrodnię w bibliotece, a nawet historyczny mord na prezydencie Narutowiczu.
Czytanie takich zbiorów ma swój urok – dostajemy w pakiecie cała plejadę czarnych charakterów, bukiet mrocznych zbrodni i występków. To, co może przeszkadzać (choć jednocześnie także jest zaletą), to fakt, że każdy z pisarzy ma własny, odrębny styl, osobny sposób opowiadania i konstruowania fabuły. Koniec końców dostajemy jednak coś, co przypomina poszarpany zbiór wspomnień doświadczonego przez życie policjanta.
Mogliby w końcu kogoś zabić, wyd. Oficynka, Gdańsk 2010, cena 29,90 zł
Gość
Komentarze (2)