2010-10-18, 14:00 | Po prostu życie
Bielszy odcień bieli
Z dzieciństwa pamiętam jak mantrę powracające stwierdzenie, że Polska narciarzami stoi, że ponad 3 miliony ludzi uprawiają ten sport. Pytanie, skąd ta liczba się brała, podobnie jak przełożenie ilości nad jakość uprawianego sportu pozostaje bez odpowiedzi do dziś.
Od tej chwili minęło 20 lat. Zniknęły granice na zachód od Odry, pojawiła się Unia Europejska, zapachniało walutą o nazwą EURO. Nagle owiane nimbem tajemnicy, legendarne stoki Austrii, Włoch, Szwajcarii przestały być tylko marzeniem sennym. Każdego roku tysiące rodaków podążają w kierunku Kaprun, doliny Zillertal, lodowca Dachstein, włoskiej Marmelade czy szwajcarskiego Gstaad. Wymieniłem tylko kilka z wielu popularnych miejsc białego szaleństwa. Tysiące Polaków okupują od stycznia do lutego stoki poza granicami Polski. Zrozumiałe, że tubylcy uważają nas za nację bardzo usportowioną i kochającą narciarstwo. Czy tak jest w istocie?
Rozwój narciarstwa w Polsce rozpoczął się w chwili powołania do życia w 1919 roku organizacji o nazwie Polski Związek Narciarstwa. Celem był rozwój dyscyplin narciarskich w kraju i kontakty z organizacjami tego typu na świecie. Szerokie kontakty polskich działaczy owocują organizacją I Międzynarodowych Zawodów Narciarskich FIS w 1928 roku. Można powiedzieć, że dzięki kontaktom PZN w Europie polscy alpejczycy, skoczkowie, biegacze uczestniczą w zawodach dużej rangi za granicą. Do wyróżniających się w ówczesnym światku narciarzy należeli Bronisław Czech, Helena Marusarz i skoczek Stanisław Marusarz – wicemistrz świata z Lahti z 1938 roku. To dzięki sukcesom sportowców Polska organizuje Mistrzostwa Świata w 1939 roku, a społeczeństwo garnie się do narciarstwa. Świetnie zapowiadająca się dekada lat 40. w sporcie narciarskim w Polsce nigdy nie następuje. Wrzesień 1939 roku przekreśla wszystko.
Po wojnie narciarstwo w Polsce trzeba budować od podstaw. Brakuje zawodników, trenerów, terenów do jazdy, brakuje wreszcie chętnych. W kraju straszliwie dotkniętym wojną, mało kto może pozwolić sobie na tygodniowe wczasy pod Giewontem i szusowanie z Kasprowego. Małymi krokami, podczas obozów uczniowskich, studenckich jazda na dwóch deskach znowu staje się modna. Wraz z zainteresowaniem idzie rozwój infrastruktury. Powstają nowe wyciągi już nie tylko w Tatrach i na Podhalu, ale także w Beskidach.
Faktyczna popularność narciarstwa rodzi się w latach 70. Dzięki przekazom telewizyjnym Polacy mogą oglądać popisy skoczka Wojciecha Fortuny, zdobywcy złotego medalu na IO w Sapporo w 1972 roku. Na widok popisów Andrzeja Bachledy-Curusia krew krąży szybciej w żyłach każdego pasjonata nart. Zakopiańczyk zdobywa brązowy medal na MŚ we włoskiej Val Gardena w 1970 roku oraz srebro w 1972 w szwajcarskim St. Moritz. W Sapporo w super gigancie jest szósty.
Są lata 70. Wyjazd na zimowiska w Polsce są już rzeczą oczywistą. Rodzice nie wyobrażają sobie nie wysłać dziecka na 2 tygodnie do Białki, Murzasichla, Szczyrku, Wisły. To dzięki takim wyjazdom nasi rodzice uczą się pierwszych kroków i upadków na śniegu. Dzięki nim my też umiemy jeździć. I wydaje się nam, że umiemy jeździć najlepiej na świecie, dopóki w 1989 roku nie pada komunizm, a my możemy pierwszy raz spędzić urlop narciarski na zgniłym Zachodzie. Tutaj na widok popisów rówieśników (nastoletnich) opadają nam szczęki. Pomijam wyposażenie sprzętowe, które przy przaśnych Polsportach, Relaksach, wiązaniach Beta i Gamma wygląda jak z innej planety. Młodzi Austriacy i Włosi jeżdżą na poziomie mistrzów widzianych w telewizji. Ich christianie są idealne, zacięcia na zmrożonym śniegi bajkowe a jazda po puchu – kosmos! My też tak chcemy! Polak też potrafi!
No właśnie. Różnica między nami a np. Austriakami jest taka, że co prawda zaczynają naukę jazdy na deskach, desce w tym samym wieku co my – powiedzmy 4, 5 lat, ale później mają sposobność szlifowania umiejętności przez kilka miesięcy w roku. Tymczasem polskie dziecię a potem dorosły ma kontakt ze śniegiem przez góra 14 dni w roku.
Austriak lat np. 8 mieszkający w górskim terenie (zajmującym jakieś 80% powierzchni kraju) ma obowiązkowe zajęcia z narciarstwa. Polak w tym samym wieku z racji braku pieniędzy w szkole jest ich pozbawiony.
Nastoletni Austriak nie siada przed komputerem po szkole, tylko jedzie na jeden z kilkudziesięciu wyciągów umożliwiających jazdę po wielokilometrowych trasach. W tym samym wieku młody góral, patrząc na kilometrową kolejkę do wyciągu, z 2 trasami długości 800 m idzie po szkole do domu.
Kiedy młody Austriak nie ma pieniędzy na sprzęt, dostaje go ze szkoły albo z klubu. A w Zakopanem, Poroninie, Białce, Szczyrku, Wiśle, Korbielowie dostaje się narty po starszym bracie albo po wujku, który ostatni raz miał je na nogach w zimę stulecia i od tamtej pory kurzą się w kącie komórki.
Wniosek? Trzeba być naprawdę silnym charakterem, aby w Polsce w sportach zimowych coś osiągnąć. Te 3 miliony ludzi (teraz pewnie i więcej) to w ogromnej mierze amatorzy. Polski narciarz, snowboardowiec jak może unika stoków w Polsce. Brakuje dobrych, długich, urozmaiconych tras, brakuje skipasów obejmujących zasięgiem dany region, brakuje dobrej infrastruktury drogowej i hotelowej.
Dlatego nie dziwmy się, że mistrzowie nie rodzą się pęczkami jak w Austrii, która co roku wystawia nowych narciarzy głodnych sukcesów. Pewnie, można powiedzieć, że w Alpach śnieg leży przez kilka miesięcy w roku a na lodowcach przez 365 dni, więc mają gdzie trenować. Można zrzucić winę na zmienną polską pogodę, na halny rozpuszczający śnieg po 2 dniach, na brak wyciągów. Tylko z drugiej strony wystarczy popatrzeć na naszych południowych sąsiadów.
Czechy, Słowacja - kraje bez lodowców - mają w swych szeregach naprawdę dobrych alpejczyków, żeby wymienić Sarkę Zahrobską czy Veronikę Zuzulovą. Niby mają więcej wyciągów i tras, ale nie zapominajmy o szkoleniu młodzieży i o dostępie do sprzętu narciarskiego dla młodych adeptów. To nie muszą być „wypasione” Rossignole czy Salomony. Wystarczą na początek trochę zużyte Sporteny, Blizzardy. Wtedy gwarantuję, że nie za rok, nie za 2 lata, ale na pewno za 10 - 20 lat doczekamy się następców Bachledy-Curusia. Niech to nawet będzie dziecko Alicji i Colina. Pudelek pewnie obwieści to jako pierwszy.
Od tej chwili minęło 20 lat. Zniknęły granice na zachód od Odry, pojawiła się Unia Europejska, zapachniało walutą o nazwą EURO. Nagle owiane nimbem tajemnicy, legendarne stoki Austrii, Włoch, Szwajcarii przestały być tylko marzeniem sennym. Każdego roku tysiące rodaków podążają w kierunku Kaprun, doliny Zillertal, lodowca Dachstein, włoskiej Marmelade czy szwajcarskiego Gstaad. Wymieniłem tylko kilka z wielu popularnych miejsc białego szaleństwa. Tysiące Polaków okupują od stycznia do lutego stoki poza granicami Polski. Zrozumiałe, że tubylcy uważają nas za nację bardzo usportowioną i kochającą narciarstwo. Czy tak jest w istocie?
Rozwój narciarstwa w Polsce rozpoczął się w chwili powołania do życia w 1919 roku organizacji o nazwie Polski Związek Narciarstwa. Celem był rozwój dyscyplin narciarskich w kraju i kontakty z organizacjami tego typu na świecie. Szerokie kontakty polskich działaczy owocują organizacją I Międzynarodowych Zawodów Narciarskich FIS w 1928 roku. Można powiedzieć, że dzięki kontaktom PZN w Europie polscy alpejczycy, skoczkowie, biegacze uczestniczą w zawodach dużej rangi za granicą. Do wyróżniających się w ówczesnym światku narciarzy należeli Bronisław Czech, Helena Marusarz i skoczek Stanisław Marusarz – wicemistrz świata z Lahti z 1938 roku. To dzięki sukcesom sportowców Polska organizuje Mistrzostwa Świata w 1939 roku, a społeczeństwo garnie się do narciarstwa. Świetnie zapowiadająca się dekada lat 40. w sporcie narciarskim w Polsce nigdy nie następuje. Wrzesień 1939 roku przekreśla wszystko.
Po wojnie narciarstwo w Polsce trzeba budować od podstaw. Brakuje zawodników, trenerów, terenów do jazdy, brakuje wreszcie chętnych. W kraju straszliwie dotkniętym wojną, mało kto może pozwolić sobie na tygodniowe wczasy pod Giewontem i szusowanie z Kasprowego. Małymi krokami, podczas obozów uczniowskich, studenckich jazda na dwóch deskach znowu staje się modna. Wraz z zainteresowaniem idzie rozwój infrastruktury. Powstają nowe wyciągi już nie tylko w Tatrach i na Podhalu, ale także w Beskidach.
Faktyczna popularność narciarstwa rodzi się w latach 70. Dzięki przekazom telewizyjnym Polacy mogą oglądać popisy skoczka Wojciecha Fortuny, zdobywcy złotego medalu na IO w Sapporo w 1972 roku. Na widok popisów Andrzeja Bachledy-Curusia krew krąży szybciej w żyłach każdego pasjonata nart. Zakopiańczyk zdobywa brązowy medal na MŚ we włoskiej Val Gardena w 1970 roku oraz srebro w 1972 w szwajcarskim St. Moritz. W Sapporo w super gigancie jest szósty.
Są lata 70. Wyjazd na zimowiska w Polsce są już rzeczą oczywistą. Rodzice nie wyobrażają sobie nie wysłać dziecka na 2 tygodnie do Białki, Murzasichla, Szczyrku, Wisły. To dzięki takim wyjazdom nasi rodzice uczą się pierwszych kroków i upadków na śniegu. Dzięki nim my też umiemy jeździć. I wydaje się nam, że umiemy jeździć najlepiej na świecie, dopóki w 1989 roku nie pada komunizm, a my możemy pierwszy raz spędzić urlop narciarski na zgniłym Zachodzie. Tutaj na widok popisów rówieśników (nastoletnich) opadają nam szczęki. Pomijam wyposażenie sprzętowe, które przy przaśnych Polsportach, Relaksach, wiązaniach Beta i Gamma wygląda jak z innej planety. Młodzi Austriacy i Włosi jeżdżą na poziomie mistrzów widzianych w telewizji. Ich christianie są idealne, zacięcia na zmrożonym śniegi bajkowe a jazda po puchu – kosmos! My też tak chcemy! Polak też potrafi!
No właśnie. Różnica między nami a np. Austriakami jest taka, że co prawda zaczynają naukę jazdy na deskach, desce w tym samym wieku co my – powiedzmy 4, 5 lat, ale później mają sposobność szlifowania umiejętności przez kilka miesięcy w roku. Tymczasem polskie dziecię a potem dorosły ma kontakt ze śniegiem przez góra 14 dni w roku.
Austriak lat np. 8 mieszkający w górskim terenie (zajmującym jakieś 80% powierzchni kraju) ma obowiązkowe zajęcia z narciarstwa. Polak w tym samym wieku z racji braku pieniędzy w szkole jest ich pozbawiony.
Nastoletni Austriak nie siada przed komputerem po szkole, tylko jedzie na jeden z kilkudziesięciu wyciągów umożliwiających jazdę po wielokilometrowych trasach. W tym samym wieku młody góral, patrząc na kilometrową kolejkę do wyciągu, z 2 trasami długości 800 m idzie po szkole do domu.
Kiedy młody Austriak nie ma pieniędzy na sprzęt, dostaje go ze szkoły albo z klubu. A w Zakopanem, Poroninie, Białce, Szczyrku, Wiśle, Korbielowie dostaje się narty po starszym bracie albo po wujku, który ostatni raz miał je na nogach w zimę stulecia i od tamtej pory kurzą się w kącie komórki.
Wniosek? Trzeba być naprawdę silnym charakterem, aby w Polsce w sportach zimowych coś osiągnąć. Te 3 miliony ludzi (teraz pewnie i więcej) to w ogromnej mierze amatorzy. Polski narciarz, snowboardowiec jak może unika stoków w Polsce. Brakuje dobrych, długich, urozmaiconych tras, brakuje skipasów obejmujących zasięgiem dany region, brakuje dobrej infrastruktury drogowej i hotelowej.
Dlatego nie dziwmy się, że mistrzowie nie rodzą się pęczkami jak w Austrii, która co roku wystawia nowych narciarzy głodnych sukcesów. Pewnie, można powiedzieć, że w Alpach śnieg leży przez kilka miesięcy w roku a na lodowcach przez 365 dni, więc mają gdzie trenować. Można zrzucić winę na zmienną polską pogodę, na halny rozpuszczający śnieg po 2 dniach, na brak wyciągów. Tylko z drugiej strony wystarczy popatrzeć na naszych południowych sąsiadów.
Czechy, Słowacja - kraje bez lodowców - mają w swych szeregach naprawdę dobrych alpejczyków, żeby wymienić Sarkę Zahrobską czy Veronikę Zuzulovą. Niby mają więcej wyciągów i tras, ale nie zapominajmy o szkoleniu młodzieży i o dostępie do sprzętu narciarskiego dla młodych adeptów. To nie muszą być „wypasione” Rossignole czy Salomony. Wystarczą na początek trochę zużyte Sporteny, Blizzardy. Wtedy gwarantuję, że nie za rok, nie za 2 lata, ale na pewno za 10 - 20 lat doczekamy się następców Bachledy-Curusia. Niech to nawet będzie dziecko Alicji i Colina. Pudelek pewnie obwieści to jako pierwszy.
Gość
Komentarze (6)