2009-03-13, 08:22 | Po prostu życie
Kryzys męskości a gry komputerowe
O wpływie pełnych przemocy gier, komiksów i filmów na psychikę młodych ludzi napisano już całe tomy. Z właściwie wszystkich, mniej i bardziej fachowych publikacji jasno wynika, że to wpływ negatywny, niekiedy wyjątkowo groźny. Że trzeba ograniczać, nie dopuszczać, cenzurować, albo przynajmniej mocno kontrolować.
Ale jest też inny punkt widzenia. Zdecydowanie bardziej kontrowersyjny, bo skrajnie odmienny. Jego autorką jest dziennikarka Peg Tyre, która twierdzi, że szumne wysiłki skierowane przeciwko pełnym przemocy mediom i hasła w stylu „zero tolerancji” robią więcej szkody niż pożytku. Tyre całą sprawę przedstawia w kontekście chłopców, bo jej zdaniem to właśnie ich problem dotyczy szczególnie mocno.
Wszystko zaczęło się od artykułu, który dziennikarka opublikowała w Newsweeku. Tekst był o problemach, z jakimi borykają się chłopcy w wieku szkolnym i wywołał masowy odzew czytelników. Materiał dotyczył pogarszających się wyników w nauce i coraz poważniejszych kłopotów wychowawczych. Tyre wysunęła w nim tezę, że winne jest społeczeństwo, które w imię płci kulturowej zupełnie zepchnęło na margines tę biologiczną. Oskarża ona równouprawnienie wprowadzane w szkołach o kryzys młodej męskości, który przełoży się później na życie dorosłego mężczyzny. Do tego dochodzi czasem zupełnie absurdalna demonizacja przemocy. To, co kiedyś kojarzone było z męskością i przynależało męskiej płci, dzisiaj uznawane jest za podlegające restrykcjom wynaturzenia.
Męska psychika jest inna niż kobieca i bezwzględna standaryzacja w młodym wieku może okazać się szkodliwa. Nikt nie podważa działania męskich i żeńskich hormonów, dlaczego nikt zatem nie próbuje ich uwzględniać w wychowaniu i edukacji młodych ludzi? Dla chłopaka w wieku szkolnym okazanie słabości kojarzone jest z największą tragedią. Od zawsze tak było i Peg Tyre jest zdania, że nie należy w to ingerować. Problem w tym, że nowoczesny, równouprawniony świat dopuszcza słabość. To zasługa kobiet, które walcząc o zaistnienie w społecznej przestrzeni przełożyły część cech przynależnych słabej płci na płeć silną i dotychczas dominującą. Takie „zmiękczenie” jest różnie przyjmowane przez mężczyzn i - zdaniem Tyre - jest powiązane z problemami, jakie coraz częściej sprawiają chłopcy w wieku szkolnym. Jeśli do tego dodamy fakt, że zwiększa się grupa samotnych matek, które swoich synów wychowują bez czynnego udziału ojca, problemy mogą być poważne.
I tu pojawia się rola gier komputerowych. Grając, można podejmować ogromne wyzwania, zwalczać trudności. Zmagania z przeciwnościami wymagają od uczestnika najróżniejszych umiejętności, wśród których siła fizyczna odgrywa zasadniczą rolę. Istotny jest również fakt, że ewentualna przegrana jest prywatna, odbywa się co prawda z innymi, ale nie odbywa się na społecznym forum. Mimo że widzimy w tym dużo przemocy, estetyzowanych walk i katastrof, często jest tak, że gracz mierzy się wtedy z pojęciami odwagi, waleczności, heroizmu, dobra zwyciężającego zło i odpowiedzialności za współtowarzysza w walce. To, w jakiej formie jest to podane niekoniecznie ma tu pierwszorzędne znaczenie. Forma zmienia się na przestrzeni wieków, idee zawsze będą te same, pożądane i nacechowane pozytywnie.
Fantazje bezpośrednio powiązane z agresją i siłą od zawsze towarzyszyły mężczyznom. Chłopcy od zawsze bywali dzielnymi wojownikami, tłukli się na boisku i strzelali do siebie z plastikowych karabinów. To, że teraz strzelają za pomocą klawiatury, a boisko zamienili na przestrzeń wirtualną nie czyni z nich przyszłych morderców.
Oczywiście, że takie myślenie jest mocnym uproszeniem. Dokładnie takim samym, jak obwinianie gier komputerowych o wzrastający terroryzm i przestępczość. Symulacja aktów przemocy nie oznacza, że wyjdziemy z domu i będziemy zabijać. Nie uczyni też z chłopców tak zwanych prawdziwych mężczyzn. Nie da się jednak nie dopatrzeć racji w kontrowersyjnych poglądach Peg Tyre. Świat rzeczywiście przeżywa swoisty kryzys męskości i zadbanie o prawidłową edukację chłopców zaczyna mieć coraz większe znaczenie. Po epoce zdominowanej przez mężczyzn ciągle nie udało nam się przejść do rzeczywistości, w której kultura i biologia funkcjonowałyby obok siebie, a nie przeciwko sobie. Zrezygnowaliśmy z jednego systemu, nie wypracowując nowego.
Kilka dni temu w Gazecie Wyborczej psycholog Wojciech Eichelberger częściową winą za ten kryzysowy stan rzeczy obarczył kobiety, które „odrzucając mężczyznę wojownika, same na siebie ukręciły bicz”. Eichelberger mówi o deprecjacji i zaniku rytuałów inicjacji w męskość. Nie ma już procedur, które jasno wpisywałyby do męskiego świata. Społeczeństwa nie uczą chłopców, jak pokonywać słabości. Może więc z braku innych pomysłów i w trosce o to, by świat nie został zdominowany wyłącznie przez Piotrusiów Panów i rozdartych płciowo, metroseksualnych chłopców, rozważmy przynajmniej, czy aby na pewno chcemy kategorycznie zakazać synowi grania w tę straszną grę w zabijanie.
Ale jest też inny punkt widzenia. Zdecydowanie bardziej kontrowersyjny, bo skrajnie odmienny. Jego autorką jest dziennikarka Peg Tyre, która twierdzi, że szumne wysiłki skierowane przeciwko pełnym przemocy mediom i hasła w stylu „zero tolerancji” robią więcej szkody niż pożytku. Tyre całą sprawę przedstawia w kontekście chłopców, bo jej zdaniem to właśnie ich problem dotyczy szczególnie mocno.
Wszystko zaczęło się od artykułu, który dziennikarka opublikowała w Newsweeku. Tekst był o problemach, z jakimi borykają się chłopcy w wieku szkolnym i wywołał masowy odzew czytelników. Materiał dotyczył pogarszających się wyników w nauce i coraz poważniejszych kłopotów wychowawczych. Tyre wysunęła w nim tezę, że winne jest społeczeństwo, które w imię płci kulturowej zupełnie zepchnęło na margines tę biologiczną. Oskarża ona równouprawnienie wprowadzane w szkołach o kryzys młodej męskości, który przełoży się później na życie dorosłego mężczyzny. Do tego dochodzi czasem zupełnie absurdalna demonizacja przemocy. To, co kiedyś kojarzone było z męskością i przynależało męskiej płci, dzisiaj uznawane jest za podlegające restrykcjom wynaturzenia.
Męska psychika jest inna niż kobieca i bezwzględna standaryzacja w młodym wieku może okazać się szkodliwa. Nikt nie podważa działania męskich i żeńskich hormonów, dlaczego nikt zatem nie próbuje ich uwzględniać w wychowaniu i edukacji młodych ludzi? Dla chłopaka w wieku szkolnym okazanie słabości kojarzone jest z największą tragedią. Od zawsze tak było i Peg Tyre jest zdania, że nie należy w to ingerować. Problem w tym, że nowoczesny, równouprawniony świat dopuszcza słabość. To zasługa kobiet, które walcząc o zaistnienie w społecznej przestrzeni przełożyły część cech przynależnych słabej płci na płeć silną i dotychczas dominującą. Takie „zmiękczenie” jest różnie przyjmowane przez mężczyzn i - zdaniem Tyre - jest powiązane z problemami, jakie coraz częściej sprawiają chłopcy w wieku szkolnym. Jeśli do tego dodamy fakt, że zwiększa się grupa samotnych matek, które swoich synów wychowują bez czynnego udziału ojca, problemy mogą być poważne.
I tu pojawia się rola gier komputerowych. Grając, można podejmować ogromne wyzwania, zwalczać trudności. Zmagania z przeciwnościami wymagają od uczestnika najróżniejszych umiejętności, wśród których siła fizyczna odgrywa zasadniczą rolę. Istotny jest również fakt, że ewentualna przegrana jest prywatna, odbywa się co prawda z innymi, ale nie odbywa się na społecznym forum. Mimo że widzimy w tym dużo przemocy, estetyzowanych walk i katastrof, często jest tak, że gracz mierzy się wtedy z pojęciami odwagi, waleczności, heroizmu, dobra zwyciężającego zło i odpowiedzialności za współtowarzysza w walce. To, w jakiej formie jest to podane niekoniecznie ma tu pierwszorzędne znaczenie. Forma zmienia się na przestrzeni wieków, idee zawsze będą te same, pożądane i nacechowane pozytywnie.
Fantazje bezpośrednio powiązane z agresją i siłą od zawsze towarzyszyły mężczyznom. Chłopcy od zawsze bywali dzielnymi wojownikami, tłukli się na boisku i strzelali do siebie z plastikowych karabinów. To, że teraz strzelają za pomocą klawiatury, a boisko zamienili na przestrzeń wirtualną nie czyni z nich przyszłych morderców.
Oczywiście, że takie myślenie jest mocnym uproszeniem. Dokładnie takim samym, jak obwinianie gier komputerowych o wzrastający terroryzm i przestępczość. Symulacja aktów przemocy nie oznacza, że wyjdziemy z domu i będziemy zabijać. Nie uczyni też z chłopców tak zwanych prawdziwych mężczyzn. Nie da się jednak nie dopatrzeć racji w kontrowersyjnych poglądach Peg Tyre. Świat rzeczywiście przeżywa swoisty kryzys męskości i zadbanie o prawidłową edukację chłopców zaczyna mieć coraz większe znaczenie. Po epoce zdominowanej przez mężczyzn ciągle nie udało nam się przejść do rzeczywistości, w której kultura i biologia funkcjonowałyby obok siebie, a nie przeciwko sobie. Zrezygnowaliśmy z jednego systemu, nie wypracowując nowego.
Kilka dni temu w Gazecie Wyborczej psycholog Wojciech Eichelberger częściową winą za ten kryzysowy stan rzeczy obarczył kobiety, które „odrzucając mężczyznę wojownika, same na siebie ukręciły bicz”. Eichelberger mówi o deprecjacji i zaniku rytuałów inicjacji w męskość. Nie ma już procedur, które jasno wpisywałyby do męskiego świata. Społeczeństwa nie uczą chłopców, jak pokonywać słabości. Może więc z braku innych pomysłów i w trosce o to, by świat nie został zdominowany wyłącznie przez Piotrusiów Panów i rozdartych płciowo, metroseksualnych chłopców, rozważmy przynajmniej, czy aby na pewno chcemy kategorycznie zakazać synowi grania w tę straszną grę w zabijanie.
Gość
Komentarze (20)
Nie potrzeba "gloryfikować" przemocy jako "naturalnie męskiej", żeby zauważyć pozytywne aspekty gier komputerowych.
Ojej, dlaczego mi też choć jestem kobietą?:P
Zależy na jakim gra sprzęcie :) jak sama widzisz każdy może wku...y jeżeli gra i nic nie widzi :)
najlepszy sprzęt do grania jest tutaj : http://lapkowo.pl/index.ph p.
Jeżeli chcesz się wyrwać z koleżankami z domu, kup facetowi lapka, gwarancja, że nigdzie z domu się nie ruszy :)
Równouprawnienie jest już od dawna;p w ostatnim kantonie w Szwajcarii dano głosy wyborcze kobietą w 1991r. Równouprawnienie = te same prawa, no i je macie, więc naprawdę nie wiem o co chodzi kobietom... Jednakże muszę teraz wszystkie kobiety rozczarować - nigdy nie będzie równości płci! Przepraszam bardzo, lecz pomimo swych p